Hein stond er deze keer alleen voor, maar deed dat in zijn BWF-kampioenstenue — en dat bleef niet onopgemerkt. De fotograaf had duidelijk oog voor de kampioen, en legde hem meerdere keren prachtig vast in volle actie.

 

De ambiance was fantastisch: een zomeravond, veel volk langs het parcours, en een deelnemersveld om u tegen te zeggen. Alles was aanwezig voor een avond vol koersspektakel!

 

Topveld aan de start – volle bak vanaf ronde 1

Vanaf het startschot werd er niet getwijfeld: het ging meteen volle bak koers, zeker op het achterste deel van het parcours waar het van bocht naar bocht sprinten was.

Hein zat goed voorin, reed alert, en probeerde mee te schuiven bij de eerste aanvalspogingen. Maar de tegenstand was sterk en de snelheid bijzonder hoog.

 

Na enkele ronden demarrages lukte het uiteindelijk vijf renners om een kloofje te slaan. Hein zat net te ver om direct te reageren, maar hield de groep binnen schot. Toen Thomas Verheyen er later nog naartoe sprong, wist je: dit is de beslissende move.

De uiteindelijke kopgroep van vijf reden vlot rond, en ondanks verwoede pogingen vanuit het peloton, kwam er niemand meer bij. De winnaar zat dus in die kopgroep.

 

Strijd om plek 6

Achter de kopgroep ontstond een groepje van drie, later uitgebreid tot vijf, met daarin onder meer Hein, Jordan en Brend — drie renners met de motor en de drive om nog iets moois te maken van de finale.

De super sterke Jordan draaide volop mee in de achtervolging en nam veel kopbeurten voor zijn rekening. De samenwerking liep goed, maar het verschil bleef groot. In de slotronde werd duidelijk dat de strijd om plek 6 zou gaan tussen de achtervolgers.

 

Hein zette alles op de sprint – en met succes: hij plaatste zijn aanval perfect en sprintte knap naar plaats 6, de eerste achter de kopgroep. Een strijdlustige koers met een sterk resultaat!

 

Met een sfeervol parcours, veel publiek, een vlotte organisatie en een deelnemersveld van hoog niveau kunnen we maar één ding zeggen:

Volgend jaar zijn we hier zéker weer bij!